- Gazan mübarek ola yiğidim, dedim, sizlerde bu iman, bu mesuliyet duygusu oldukça bu hareket muzaffer olacaktır muhakkak.

Bu gün 3 Kasım, Çatlı’yı kaybettiğimiz gün. O’nun verdiği mücadelenin önemini “tepkisiz toplum” olduğumuz şu günlerde daha net anlıyoruz.

1977 yılıydı... O yıllardaki ismi ile Film Radyo Televizyonla Eğitim Merkezinde radyo proğramları metin yazarı olarak çalışıyordum... Mesai arkadaşım Osman Oktay’ın hemşehrisi Ankara İlahiyat Fakültesi öğrencisi bir genç odamıza geldi ve bir sıkıntısını anlattı, yardım istedi......

Türkiye’de affedilmesi güç olan bazı suçlar vardır. Bu suçları işlediğin zaman hayatın boyunca birileri tarafından fişlenirsin. Ve ne yaparsan yap ne söylersen söyle artık sen “o”sundur.

Artık sen iflah olmazsın. Sen ne dersen de hakim güç ve taşeronları seni nasıl görmek istiyorsa öyle anlatır. Ve seni oturttuğu suçlu sandalyesinde müebbede mahkum etmek için Bizans’tan kalma oyunlarla; yazarı, çizeri, basını, falanı filanı ile başlar senin ne büyük bir suçlu olduğunu anlatmaya…

İşte bu büyük suçu ifşa ediyorum. Ülkücü olmak. Evet, bu ülkede en büyük suç ülkücü olmaktır. Veya Ülkücülüğün olmazsa olmazı olan değerleri siyasi bir kaygı duymadan alkışlamanız da o suça yakın bir dışlanmayı getirir. Yani suçu ve suçluyu övmekten siz de aynı ölçüde suçlu ilan edilirsiniz.......

Değerli dostlar.
Vatanı, “bir çift karı memesine” satılacak mal olarak gören Ahmet Altan zavallısı, Ülkücülere çatıyor, bebek katilini ise sevimli göstermeye gayret ediyor.

Tezek gibi her devir suyun üstünde kalabilmeyi beceren bu zavallının hezeyanları ciddiye alınırmı? Tabiiki hayır.

Bütün sülalesi gibi, milli ve manevi değerlerden nasibini hiç almamış, homo sapiens sınırını aşamamış, vitrinde kalabilmesinin tek yolunun, içinde yaşadığı toplumun ve milletin milli-manevi değerlerine saldırarak emperyalizmin takdirine mazhar olmak olduğunu bilen, ve bu yolda her türlü melaneti utanmazca ortaya koyan bir zavallı....

Tarih; 10 Ekim 680… Yer; Kerbela… Ortalık; Kan Revan…

Bir avuç iman abidesi… Başlarında Hazreti Peygamberin sevgili torunu imam Hüseyin… Bir haysiyet, bir variyet, bir medeniyet kavgası… Mustazafların destanlaşması…

İman erleri yaklaşık 70 kişi ve kuşatma altında… Şer Ordusu ise sayıca onların neredeyse 100 kat fazlası…

Zulmün bayraktarı, sarayların Yezidine karşı mazlumların kılıçlaşan sesi olan İmam Hüseyin, Muharrem ayının 9'unda, arkadaşlarına, teslim olmaya niyeti olmadığını, savaşacağını söylüyordu. Bu demek, can vermek demekti. İmam Hüseyin herkesin kampı terkedip, gece karanlığından yararlanarak kaçmakta serbest olduğunu söyledi ancak yerinden kıpırdayan bir tek kişi bile olmadı.......

Uyan be milletim, uyan uykudan,
Mecnun oldun susuz, çöllere düştün.
Mezarından kalksa, kahrolur deden,
Başlıydın, baş eğdin, dillere düştün.

Senki yurdu candan, aziz bilmiştin,
İstiklâl uğruna, kaç kez ölmüştün,
Mazlum milletlere, örnek olmuştun,
Geçmişine düşman,kollara düştün.....

‘Hani övdüğümüz bey erenler
Dünya benim, diyenler
Ecel aldı, yer gizledi,
Fani dünya kime kaldı
Gelimli gidimli dünya
Son ucu ölümlü dünya…’

Ozanların başı ozanlar piri,
Doğumu ölümü neredir yeri,
Ne kadar yaşamış bilinmez biri;
Rivayet edilip söylene gelir. ......

Ne varsa sattılar, milli servetten,
Devletin değerli, pulu kalmadı.
Her yıl bir eseri, verdiler yurttan,
Limanı, köprüsü, yolu kalmadı.

Zengin karun oldu, fukara çöktü,
Hesabı hırsızlar, millete yıktı,
Milletse tirene, bakarca baktı,
Nutku durdu, dönen, dili kalmadı.

Adımız Türk, tanır bizi yeryüzü,
Her asırda parlar, şanımız bitmez.
Çeliğe su verdik, inlettik sazı,
Dört tarafta çınlar, ünümüz bitmez.

Zayıfın her zaman, yanında olduk,
Mazlumun derdini, derdimiz bildik,
Bizde az demedik, olanı böldük,
Aça aş, çıplağa, donumuz bitmez....

İkinci Dünya Savaşı’nın ayak sesleri yaklaşmaktadır.

Bu şiddetli gürültüden Balkan coğrafyası fazlasıyla etkilenirken, dünya savaşını tetikleyen dinamikler bu karmaşık arazide daha bir gün yüzüne çıkmaya başlamıştır.

Türkün adalet eli üstünden kalktığından beri Balkanlarda zaten huzur adına bir şey kalmamıştır. Almaz Nazi güçleriyle işbirliği yapan Bulgarlar ya da Tito önderliğinde bölgede etkinleşen komünist örgütlenmenin en büyük hedefi Rumeli Türklüğünü yok etmektir.

Bu art ve sinsi niyet bölge Türklerini harekete geçirdi. Uyumayan birileri vardı evladı fatihan topraklarında…

Aziz Milletim;

Bu satırları uzaklardan yazıyorum... Daha doğrusu yazmaya mecbur bırakıldım.
Ozan Arif olarak, arife günü İstanbul Atatürk Hava Limanı’ndan “referandum” denilen kepazelik için “HAYIR“ oyu kullanarak vatanımdan ayrıldım.

Eğer gümrükte böyle bir imkanım olmasaydı 12 Eylül 2010 Pazar gününü bekler, oyumu vatanımda kullanırdım.

Bugün bayramın 3. günü. Henüz kendim okuma imkanı bulamamakla beraber, aldığım bir habere göre “Vakit Gazetesi“ referandum yasaklarının akşam başlayacağı son günde, birinci sayfadan bir haber yaparak, beni de adeta “Evetçi“ lerin içinde gösterme gayretine düşmüştür.